Ég þurfti ... já ég þurfti ... að lesa rannsóknir áðan fyrir skólann. Ástæðan fyrir því að ég segi "þurfti" er sú að ég hef því miður ekki gaman af því að lesa rannsóknir um eitthvað sem ég hef ekki áhuga á. Þessar rannsóknir fjalla yfirleitt ekki um eitthvað sem tengist náminu mínu endilega þar sem þetta er áfangi sem ég er að taka í hvernig eigi að framkvæma rannsóknir o.s.frv. Mér til mikillrar ánægju var þó ein rannsóknin sem vakti áhuga minn en samkvæmt henni leiðir hamingja til meiri framtakssemi.
Þetta "meikar" að sjálfsögðu "sens". Ef manni líður illa þá verður manni akkurat ekkert úr verki og einbeitningin fer. Ef manni líður vel og er hamingjusamur þá eru öll verkefni miklu yfirstíganlegri og skemmtilegri að framkvæma þar sem maður er jákvæður og væntanlega fullkomlega heilsuhraustur bæði andlega og líkamlega.
Hér má finna góða grein um efnið.
Fyrir þá sem ekki nenna að lesa greinina þá fjallar höfundurinn um það að fólk sem nýtur þess sem það gerir er miklu framtakssamari en þeir sem hafa ekki ástríðu fyrir vinnunni sinni. Dæmi um þetta er þegar þér finnst þú einungis hafa unnið í einhverju verkefni í nokkrar mínútur en þegar þú lítur á klukkuna þá ertu búin að vera niðursokkinn í verkefninu í marga klukkustundir.
Þetta minnir mig nú svolítið á þegar ég lærði lögfræði á Bifröst og var stödd í skattaréttarprófi. Þetta var verklegt próf, ekki munnlegt, sem þýðir það að við vorum að reikna skatta í excel skjali. Nema það að ég hef listrænt eðli í mér og finnst fátt jafn gaman og að gera Excel skjal fallegt. Hvað gerðist í þessu prófi - jú próftíminn rann út án þess að ég fattaði það þar sem ég var að skreyta einn hluta af verkefninu sem gerði það að verkum að ég náði ekki að klára hina hlutana - úppz. Ég hefði mátt segja sjálfri mér það þarna að lögfræði var kannski ekki alveg málið fyrir mig, en sem betur fer var afar hreinskilið fólk í lífi mínu þegar ég var á leiðinni í masters nám í lögfræði, sem greinilega þekkti mig og mína kosti betur en ég sjálf.
Ef maður hefur ekki gaman af því sem maður er að gera er maður betur settur annarsstaðar. Ég hlustaði á gott viðtal við hann Jack Welch þar sem hann fjallar um "The Welch Way". Hann flokkar starfsfólkið sitt upp í þrjá flokka:
A fólkið (toppurinn - 20% af starfsfólkinu)
B fólkið (miðjan - 70% af starfsfólkinu)
C fólkið (botninn - 10% af starfsfólkinu)
Hann segir að C fólkið sé það fólk sem á að losa sig við, það hefur enga ánægju af starfinu sínu, það er óhamingjusamt í starfi og mun aldrei verða ánægt. Það besta sem þú gerir fyrir fyrirtækið og fólkið sjálft er að láta það fara. Það mun hugsanlega blómstra annarsstaðar!
Ég er sammála honum, ég hef lært það í gegnum tíðina að ef fólk er óánægt og neikvætt í starfi þá er þetta ekki rétta starfið fyrir fólk og það mun aldrei sýna góða frammistöðu. Þarna get ég tekið gott dæmi með sjálfa mig. Ég hélt að ég væri sú týpa sem gæti unnið öll störf og alltaf verið sátt og ánægð nema að það reyndist ekki vera rétt. Ég ákvað að taka við starfi sem umsjónarkennari í 6. og 7. bekk og stærðfræðikennari í 4. og 5. bekk. Ég hef sjaldan eða aldrei verið jafn þreytt á ævinni. Þó vinnutíminn var styttri en því sem ég hef vanist þá þurfti ég þann tíma sem eftir var til að taka smá kríu eftir vinnu. Þetta starf gerði mig svo þreytta í einkalífinu líka að ég gerði fátt annað en að sofa. Eftir þessa reynslu mína mun ég aldrei fara aftur í starf sem ég veit að ég mun ekki vera sátt í. Eftir þetta bar ég líka endalausa virðingu fyrir kennurum - þetta er ekki auðvelt starf!
Líkt og kom fram í inngangi greinarinnar þá finnst mér ekki gaman að lesa rannsóknir nema þær fjalli um eitthvað sem mér finnst áhugavert. Hvað gerist þegar ég hef ekki áhugann - ég dett út - les margar blaðsíður og vakna við það að ég veit ekkert hvað ég er búin að vera lesa = tíminn fór gjörsamlega í vaskinn og framleiðnin var engin.
Jæja þetta er orðið gott - munum bara hamingja = framtakssemi! :)
No comments:
Post a Comment